درباره مصطفی اسفندیاری

کلمات. مادۀ خام جهان‌هایی هستند که هنوز دیده نشده‌اند؛ جهان‌هایی میان نور و مدار. میان بدن و داده. میان رؤیا و الگوریتم. در این نگاه. هنر صرفاً ابزار بیان نیست. بلکه شکلی دیگر از اندیشیدن و راهی برای بازسازی واقعیت است؛ همان‌طور که تکنولوژی فقط مجموعه‌ای از ابزارها نیست. بلکه صورت تازه‌ای از خیال و امتداد توان انسان برای خلق کردن است. مغز از سیگنال‌ها. خاطره‌ها. خطاها و تاریکی ساخته شده و هوش مصنوعی نیز از داده. الگو. تکرار و امکان؛ شاید تفاوت آن‌ها نه در ماهیت. بلکه تنها در جنس رؤیاهایشان باشد. انسان. ماشینی است که احساس می‌کند و ماشین. ذهنی است که آرام‌آرام بیدار می‌شود. مرز میان این دو. نه یک دیوار قطعی. بلکه خطی در حال محو شدن است؛ جایی که آگاهی. خلاقیت و تکنولوژی در هم می‌آمیزند و جهان‌های تازه‌ای از دل زبان. تصویر. حافظه و الگوریتم متولد می‌شوند. مشاهده همه نوشته های مصطفی اسفندیاری →